7 Minuty
Stare nadwozie W140 spotyka współczesne DNA S‑Klasy
Mercedes-Benz rozpoczął 2026 rok z przytupem: odświeżona S‑Klasa 2027 oraz zaktualizowana wersja opancerzona Guard z legendarną ochroną i opcją silnika V12. Nowa S‑Klasa wywołała mieszane reakcje — pochwały za dopracowaną sylwetkę i 4,0‑litrowy silnik V8 z płaskim wałem korbowym oraz dyskusję o przeładowanym ekranami kokpicie i utrwalającym się motywie podświetlonej gwiazdy.
Na scenę wkracza wirtualny artysta samochodowy Nikita Chuicko, znany w sieci jako „kelsonik”. Zamiast krytykować kierunek Stuttgartu, postanowił go przekształcić. Jego cyfrowy restomod łączy kanciaste, surowe piękno trzeciej generacji W140 S‑Klasy z detalami stylistycznymi przed‑face‑liftem W223, tworząc czystą, „ceglaną” limuzynę luksusową, która równocześnie jest nostalgiczna i współczesna.
Design: retro bryła, nowoczesne detale
Wizualizacja zachowuje potężną, pionową prezencję W140, jednocześnie sprytnie odmładzając powierzchnie i rozwiązania oświetleniowe. Projekt jest przykładem, jak język projektowania lat 90. można przetłumaczyć na współczesne wymagania estetyczne i funkcjonalne. Najważniejsze punkty stylistyczne to:
- Trzy szczelinowa atrapa chłodnicy i stonowane ujęcie zderzaka
- Reflektory LED z powściągliwą sygnaturą, unikające powszechnego motywu podświetlonej gwiazdy
- Koła z lekkich stopów o „pełnej twarzy”, wierne epoce, ale wykonane w minimalistycznym, nowoczesnym wykończeniu
- Klapa bagażnika w kształcie litery V i przejrzysty tylny zderzak, uzupełnione kompaktowymi, nowoczesnymi lampami LED
Efekt końcowy to S‑Klasa, która mogłaby wyjechać wprost z lat 90. i bez wstydu funkcjonować w połowie lat 20. XXI wieku. Projekt udowadnia, że „boxy” design — masywna bryła, wyraźne krawędzie, proporcje limuzyny — nadal może wyglądać świeżo, jeśli zadba się o współczesne materiały, spasowanie i technologię oświetleniową.
W kontekście projektowania nadwozia to podejście ma kilka zalet: lepsze wykorzystanie przestrzeni pasażerskiej dzięki prostym, prawie pionowym ścianom, intuicyjne rozmieszczenie elementów aerodynamicznych oraz łatwiejsza adaptacja elementów ochronnych (np. wzmacnianych progów, punktów mocowania w nadwoziu). To czyni taki projekt atrakcyjnym zarówno dla stylistów, jak i inżynierów koncepcyjnych.
Wskazówki dotyczące osiągów i układu wnętrza
Choć projekt CGI jest przede wszystkim ćwiczeniem stylistycznym, obraz przywołuje wrażenie mechanicznej przejrzystości, która przemawia do miłośników tradycyjnej motoryzacji — duże pojemności silników, proporcje nadwozia typowe dla napędu na tylne koła oraz logiczna, skupiona na kierowcy architektura kokpitu. Projekt celowo odsłania część „nadmiaru” współczesnej architektury W223: mniej ekranów, prostsze sterowanie i dominujący zestaw wskaźników, który przywraca centralną rolę kierowcy.
W praktyce takie decyzje przekładają się na konkretne rozwiązania techniczne i ergonomiczne:
- Układ napędowy: przestrzeń na duże jednostki napędowe — od rzędowych sześciocylindrowych po potężne V8 i V12 — sugeruje zachowanie tradycyjnej architektury napędu na tył lub klasycznego układu RWD z opcją AWD dla rynku globalnego.
- Zawieszenie i prowadzenie: masywne nadwozie wymaga zbalansowanej konfiguracji zawieszenia (np. adaptacyjne amortyzatory z progresywną charakterystyką), aby zachować komfort i kontrolę charakterystyczne dla limuzyny klasy S.
- Kokpit i ergonomia: mniej ekranów nie oznacza rezygnacji z funkcji; to raczej zwrócenie się ku fizycznym, intuicyjnym przełącznikom oraz większemu zaufaniu do tradycyjnych wskaźników w miejsce zbędnych warstw menu.
Cytat: „To życzeniowe połączenie solidności i współczesnej prostoty — cyfrowy restomod, który zadaje pytanie, czy luksus zawsze musi krzyczeć”, można wyczytać z projektu autora.
Od strony technicznej, przeniesienie estetyki W140 na nowoczesną platformę oznaczałoby konieczność kompromisów: integracji bezpieczeństwa aktywnego (czujniki, radary, lidar), zgodności z normami zderzeniowymi i zapewnienia wymaganej sztywności nadwozia przy jednoczesnym zachowaniu „boxy” wyglądu. To zadanie dla inżynierów nadwozia i projektantów nadzorowanych przez działy homologacji.
Dlaczego to ma znaczenie dla fanów motoryzacji
Wizualizacja wywołuje pożyteczną dyskusję o kierunkach rozwoju projektowania samochodów i pozycjonowaniu rynkowym. S‑Klasa 2027 poszła mocno w stronę nowych technologii — od dziesiątek zaktualizowanych podzespołów po sportowo zestrojony, płaskowywałowy V8 — ale niektórzy klienci i kolekcjonerzy wolą powściągliwą estetykę i mechaniczną szczerość. Cyfrowe restomody, takie jak ten, wyznaczają alternatywne ścieżki, które Mercedes mógłby rozważyć dla niszowych klientów oczekujących historycznych konotacji bez rezygnacji z nowoczesnej inżynierii.
W perspektywie rynkowej takie projekty mają kilka implikacji:
- Segment kolekcjonerski: Kolekcjonerzy coraz częściej poszukują aut, które łączą autentyczny charakter z nowoczesną niezawodnością i bezpieczeństwem. Restomody — cyfrowe koncepcje przekształcane potem w realne projekty — mogą zaspokajać tę potrzebę.
- Wpływ na markę: Alternatywne interpretacje flagowych modeli (np. bardziej stonowane wersje S‑Klasy) mogą pomóc producentom budować szerzej zakrojoną ofertę produktową, zwiększając atrakcyjność dla różnych segmentów klientów.
- Dialog projektowy: CGI i wizualizacje koncepcyjne coraz częściej wpływają na wewnętrzne rozmowy w studiach projektowych oraz wśród fanów, sugerując realne kierunki rozwoju stylistycznego.
Projekt kelsonika jest też przykładem rosnącego znaczenia cyfrowych narzędzi w kształtowaniu gustów i trendów motoryzacyjnych. Wizualizacje CGI potrafią w szybki sposób testować warianty stylistyczne, analizować proporcje i przewidywać reakcje odbiorców — bez konieczności produkcji drogich prototypów fizycznych.
Najważniejsze wnioski:
- Sylwetka inspirowana W140 kontrastuje z high‑techowym, „gwiazdowym” wyglądem obecnej S‑Klasy.
- CGI‑restomody zyskują na znaczeniu w rozmowach o designie, łącząc nostalgię z nowoczesnością.
- Dla kolekcjonerów i miłośników retro, uproszczona, kanciasta S‑Klasa mogłaby pełnić rolę atrakcyjnego, wizerunkowego modelu‑flagowego.
Warto podkreślić, że trendy w renowacji i restomodach w ostatnich latach ewoluują: od „odświeżania” klasycznych aut do tworzenia hybryd, które zachowują historyczne proporcje, ale korzystają z nowoczesnych rozwiązań napędowych, podwoziowych i bezpieczeństwa. To podejście zwiększa użyteczność i wartość rynkową samochodów, jednocześnie zachowując ich duszę.
Czy Mercedes mógłby to zbudować?
Produkcja seryjna jest mało prawdopodobna — platforma W223 i model 2027 kładą nacisk na technologię luksusową i tożsamość marki powiązaną z sygnaturami świetlnymi i ekranami. Niemniej jednak, rosną popularność restomodów na rynku wtórnym oraz projekty coachbuilt w limitowanych seriach. Jeśli popyt na retro‑inspirowane pochodne S‑Klasy wzrośnie, producenci lub niezależni builderzy mogą rozważyć limitowane edycje o podobnej tematyce.
Możliwe ścieżki realizacji takiego projektu to:
- Projekty specjalne od działów indywidualizacji producenta (np. programy manufaktury, które oferują personalizacje na poziomie coachbuildingu).
- Współpraca z firmami third‑party i tunerskimi, które mogą zaoferować konwersje typu restomod lub edycje limitowane dla wybranych rynków.
- Oferowanie „heritage packages” — pakietów stylistycznych i wyposażeniowych, które przenoszą elementy retro do nowego nadwozia bez konieczności przebudowy platformy.
Realizacja fizycznego restomodu inspirowanego W140 na bazie współczesnej platformy pociąga za sobą wyzwania inżynieryjne i homologacyjne: integracja systemów ADAS, zgodność z normami emisji spalin (o ile projekt zakłada silniki spalinowe), ochrona przed hałasem i drganiami (NVH), a także utrzymanie bezpiecznych stref zgniotu przy rozbudowanych nadbudówkach stylistycznych.
Ostatecznie, czy wolisz gwiazdę i technologiczną „płytę” nowej S‑Klasy z 2027 roku, czy cyfrowe odzwierciedlenie W140 autorstwa kelsonika, projekty tego typu przypominają, że dobry design samochodu to przede wszystkim wybory i charakter, a nie tylko specyfikacje techniczne.
W kontekście rynku i kolekcjonerstwa: takie koncepcje zwiększają paletę opcji dla nabywców, którzy szukają aut wyjątkowych, wyróżniających się historią i estetyką, a jednocześnie oferujących współczesny poziom bezpieczeństwa i komfortu. Cyfrowe restomody pełnią rolę testów idei — jeśli umożliwią stworzenie rzeczywistych, ograniczonych serii, mogą stać się wartościowymi obiektami w portfelu marek i w garażach entuzjastów.
Źródło: autoevolution
Zostaw komentarz