9 Minuty
Chevrolet Corvette zawsze miała rozdwojoną osobowość. Z jednej strony to czysta amerykańska przesada: grzmot, moment obrotowy i długi, muskularny przód. Z drugiej strony przez dekady cicho przemieniała się w coś znacznie bardziej światowego, tak bardzo, że kilka z najbardziej fascynujących samochodów opartych na podzespołach Corvette w ogóle nie wygląda jak amerykańskie.
To właśnie dziwaczny urok opartych na Corvette grand tourerów i superaut. Niektóre powstały, by konkurować z Ferrari. Inne zrodziły się z fantazji karosera, luksusowych eksperymentów lub wręcz szaleństwa. Kilka stało się legendami. Kilka szybko zniknęło. Wszystkie dowodzą jednej rzeczy: nie ma tylko jednej historii Corvette.
Kiedy Corvette przestała wyglądać jak Corvette
Na długo zanim C8 wywróciła świat do góry nogami układem z silnikiem umieszczonym za kabiną, niezależni konstruktorzy i niszowe firmy karoseryjne już na nowo wyobrażały sobie sportowy samochód Chevroleta w sposób, w jaki Detroit nigdy by nie zrobiło. Wykorzystywali mechanikę Corvette, okładali ją włóknem węglowym, aluminium lub ręcznie formowanym laminatem i wypuszczali na świat z nową tożsamością.
Niektóre z tych maszyn są prawie niemożliwe do rozpoznania w ruchu, chyba że dokładnie wiesz, na co patrzeć. To właśnie czyni je tak pociągającymi. Pod karoserią są niewątpliwie Corvette. W sylwetce stają się czymś zupełnie innym.
Scaglietti Corvette Italia: buntownik z Modeny
Mało która opowieść o Corvette jest tak pysznie zuchwała jak historia Scaglietti Corvette Italia. Zbudowana w Modenie, w samym kraju Ferrari, była projektem, który niemal prosił o reakcję. I według starej opowieści, reakcję otrzymała. Mówi się, że Enzo Ferrari wpadł w złość, gdy odkrył, że niedaleko jego warsztatu powstaje półgotowy, przypominający Corvette specjal.
Pomysł wyszedł od kontraktora naftowego Gary'ego Laughlina, przy wsparciu tuzów wyścigów Jima Halla i Carrolla Shelby'ego. Trzy podwozia Corvette C1 wysłano do Scaglietti, które okryto lekkimi aluminiowymi nadwoziami, podobno o około 400 funtów (ok. 181 kg) lżejszymi niż zwykła Corvette tamtej epoki. Zbudowano tylko trzy egzemplarze, po jednym dla każdego sponsora, choć Shelby ostatecznie wycofał się z własnego samochodu.
To była Corvette, tak. Ale wyglądała jak coś, co przeszło bocznym wejściem w Maranello.
Callaway C12: amerykańska siła z niemiecką precyzją
Jeśli samochód Scaglietti był prowokacją stylistyczną, Callaway C12 był prowokacją techniczną. Reeves Callaway, już znany z ekstrawaganckiej, podwójnie doładowanej Corvette Sledgehammer, chciał maszyny, która mogłaby rywalizować z najlepszymi Porsche i Ferrari w wyścigach długodystansowych. Zaczął więc od Corvette C5 i doprowadził ją daleko poza zwyczaj.
Współpracując z niemiecką firmą rozwojową IVM Automotive, Callaway stworzył samochód, który dzielił tylko garść części z dawczą Corvette. Silnik i fragmenty podwozia pozostały, podobnie jak drzwi, przednia szyba i niektóre elementy wnętrza, ale niemal wszystko inne zostało przerobione. Efekt był szerszy, niższy i znacznie bardziej ukierunkowany, z ogromnymi 14-calowymi tarczami hamulcowymi i prędkością maksymalną zbliżającą się do 200 mph (ok. 322 km/h).
Nadwozie było całkowicie nową mieszanką GRP i Kevlaru, a stylistyka była tak dramatyczna, że wyglądała niemal komiksowo złowieszczo. Nawet tylne lampy z Opla Tigra wydawały się wewnętrznym dowcipem. Pod maską pracował 5,7-litrowy V8 Supernatural o mocy 440 KM, później dołączyła wersja 6,2-litrowa z 482 KM. C12 powstawał w USA i Niemczech, a wyścigowy C12.R sięgnął nawet po pole position w klasie podczas Le Mans w 2001 roku.
Cadillac XLR: luksus na kościach Corvette
Cadillac XLR wziął formułę Corvette i ubrał ją w smoking. Zapowiedziany przez koncept Evoq i wprowadzony w 2003 roku, pojawił się jako hard-topowy luksusowy roadster mający stawać w szranki z Mercedesem-Benz SL i Lexusem SC. Koszty rozwoju dzielono z szóstą generacją Corvette, ale XLR nigdy nie miał być takim samym samochodem.
Ten samochód stawiał na skórę, rzemiosło i dopracowanie. Kabina oferowała materiały premium, panel przyrządów zaprojektowany przez Bulgari i wszystkie atrybuty, jakich oczekuje się od flagowego roadstera Cadillaca. Jednak pod spodem nadal opierał się na mocy V8: początkowo na silniku Cadillac Northstar 4.6 l, a później na doładowanej jednostce 4.4 l w mocniejszym XLR-V.
Problemem była cena. XLR kosztował mniej więcej dwa razy tyle co Corvette, z której korzystał, i kupujący nigdy nie pojawili się w takich liczbach, jakich GM oczekiwało. Wyprodukowano nieco ponad 15 000 egzemplarzy, zanim zakończono produkcję w 2009 roku, co czyni XLR jednym z bardziej eleganckich "co by było gdyby" w niedawnej historii GM.
Bertone Mantide: Corvette z przyszłości
Gdy Bertone zaprezentowało Mantide w 2009 roku, wyglądała mniej jak samochód, a bardziej jak manifest projektowy. Jason Castriota, wówczas pracujący dla Bertone, ukształtował jedno z najbardziej dramatycznych dzieł opartych na Corvette, wykorzystując jako bazę C6 Corvette ZR1.
Nadwozie Mantide było pełnoprawną rzeźbą z włókna węglowego, łącznie z felgami, i twierdzono, że jest o 25 procent bardziej aerodynamiczne niż ZR1, jednocześnie generując o 30 procent większy docisk. Była też około 220 funtów (ok. 100 kg) lżejsza. Niezmieniony pozostał doładowany silnik LS9 6.2 l, co oznaczało 638 KM i 604 lb-ft momentu obrotowego (ok. 819 Nm).
Na poligonie Nardò ten jedyny egzemplarz podobno osiągnął 218 mph (ok. 351 km/h), co wystarczyło, by nadać mu prawdziwą supercarową wiarygodność. Sprzedano tylko jeden egzemplarz, kolekcjonerowi Danowi Watkinsowi, co pasuje do samochodu, który wyglądał, jakby przybył z ciekawszej przyszłości.
Iso Rivolta GTZ: stara linia krwi, nowy ogień
Niektóre samochody pożyczają platformę. Iso Rivolta GTZ przywraca do życia całą rodzinną spuściznę.
Historia Iso sięga wczesnych lat 60., kiedy Renzo Rivolta przeszedł od skuterów i sprzętu AGD do eleganckich grand tourerów napędzanych amerykańskimi silnikami V8 Chevroleta. Ta amerykańsko-włoska formuła definiowała markę, zanim Iso zniknęło w 1974 roku. Dekady później GTZ przywrócił nazwę dzięki powiązaniom rodzinnym łączącym wnuczkę Rivolty i Andreę Zagato, wnuka założyciela słynnego domu karoseryjnego.
GTZ w wersji produkcyjnej, ujawniony w 2021 roku, czerpie inspirację z Iso A3/C, zwycięzcy klasy Le Mans z 1964 roku, który również używał amerykańskiego V8. Pod karoserią zaprojektowaną przez Zagato kryją się podzespoły C7 Corvette Z06, w tym doładowany silnik 6.2 l V8 o mocy 650 KM i 650 lb-ft momentu obrotowego. Dane robią wrażenie: 0-62 mph w 3,7 sekundy i prędkość maksymalna 196 mph.
To nie tylko Corvette w eleganckim ubraniu. To właściwie restart zagubionej włoskiej dynastii.
N2A Anteros: karoseryjna elegancja z sercem Corvette
N2A Anteros może być najbardziej cicho niedocenianym samochodem na tej liście. Nazwa pochodzi z mitologii greckiej, ale sam projekt był bardzo nowoczesną próbą przywrócenia amerykańskiego karosowania z wyraźnie europejskim zacięciem. Firma stojąca za nim, N2A, oznaczała No 2 Alike.
Opierając się na Chevrolet Corvette C6, Anteros miał nadwozie inspirowane klasycznymi włoskimi GT, całkowicie przemieniając kanciasty oryginał w coś gładszego i bardziej romantycznego. Wykonanie każdej powłoki z kompozytu węglowego podobno zajmowało około 800 godzin, a bardzo niewiele z oryginalnych blach Corvette przetrwało. Coupe bazowało na Z06 i mogło być wyposażone w pakiet Lingenfelter zwiększający LS7 do 630 KM, natomiast roadster używał standardowego LS3.
Jednym z jego najinteligentniejszych rozwiązań była 100 000-milowa gwarancja układu napędowego Chevroleta, co oznaczało, że właściciele mogli korzystać z serwisu dealera GM. Wyprodukowano mniej niż 100 egzemplarzy, a ceny startowały od prawie 150 000 dolarów, nie licząc kosztu samochodu-dawcy. Rzadki, stylowy i trochę staromodny. Taki był cały sens.
Rezvani Beast: Corvette w wersji taktycznej
A potem jest Rezvani Beast, który wygląda, jakby zaprojektował go ktoś zastanawiający się, co by wyszło z hybrydy hipersamochodu i opancerzonego pojazdu ucieczkowego. Odpowiedź to pocisk bazujący na Corvette C8 z 1000 KM, 878 lb-ft momentu obrotowego (ok. 1191 Nm) i wystarczającym wyposażeniem opcjonalnym, by wprawić w uznanie filmowego złoczyńcę.
Zaprezentowany w 2024 roku, ten najnowszy Beast porzuca dawne korzenie Ariela Atoma i zamiast tego wykorzystuje mocno przerobioną platformę C8. Podwójnie doładowany silnik 6.2 l V8 rozpędza samochód od 0 do 60 mph w zaledwie 2,5 sekundy, a karoseria z włókna węglowego utrzymuje masę na poziomie 2 980 funtów (ok. 1 351 kg).
Ale prędkość to tylko część historii. Rezvani oferuje pakiet 007 za 45 000 dolarów z dymną zasłoną, dozownikiem pieprzu, elektryfikowanymi klamkami, ochroną przed EMP i noktowizją termiczną. Jest też pancerna wersja za 55 000 dolarów z opancerzonymi panelami i kuloodpornym szkłem. Cena wyjściowa to 585 000 dolarów, co brzmi absurdalnie, dopóki nie przypomnisz sobie, czym Beast próbował być. Zwyczajność nigdy nie była celem.
I to jest prawdziwa historia Corvette. Nie jedna odznaka, nie jeden kształt, nawet nie jeden kraj. To platforma, która wciąż się na nowo wynajduje, raz po raz, w rękach ludzi wystarczająco odważnych, by zrobić z niej coś dziwnego.
Zostaw komentarz