8 Minuty
Wirtualny atak BMW na świat supersamochodów
BMW przygotowuje się do kluczowego sezonu 2026, a choć większość dyskusji skupia się na elektryfikacji w ramach Neue Klasse i odświeżonych modelach podstawowych, imponujący koncept CGI odświeżył rozmowy o czysto sportowym modelu‑halo: BMW M9. Wykonany przez gruzińskiego projektanta przemysłowego Giorgiego Tedoradze (tedoradze.giorgi), ten nieoficjalny cyfrowy szkic wyobraża sobie kompaktowe, dwumiejscowe BMW z silnikiem umieszczonym centralnie, które celuje bezpośrednio w segment egzotycznych supersamochodów.
Dlaczego M9 ma znaczenie — nawet jako koncept
Grupa BMW sprzedała w ubiegłym roku około 2,46 miliona pojazdów, notując niewielki wzrost względem roku poprzedniego. To stabilne tempo wzrostu utrzymuje na radarze konkurentów z Monachium — Mercedes‑Benz i Audi — ale jednocześnie podkreśla konieczność dywersyfikacji oferty i wzmocnienia emocjonalnego atrybutu marki. Oprócz gigantycznych inwestycji w platformy i sprzęt Neue Klasse dla samochodów elektrycznych oraz odświeżania filarów gamy jak nowa seria 3, X5 oraz zmodyfikowane serie 5 i 7, odważny projekt sportowy mógłby rozszerzyć atrakcyjność BMW w obszarze aut ekskluzywnych i supersamochodowych.
Właśnie tu trafia CGI M9: nie jest to zapowiedź produkcji, lecz sugestia i badanie koncepcyjne. Pytanie brzmi, czy BMW powinno wprowadzić na rynek lekką, centralnie napędzaną flagową konstrukcję, która dopełniłaby linię aut elektrycznych i modeli wysokich osiągów — oraz czy możliwe jest odzyskanie futurystycznego ducha i8 w czysto sportowej formie. Koncept pełni rolę impulsu strategicznego: sprawdza potencjał marki w segmencie supersamochodów, analizuje kompromisy między osiągami, masą własną i kosztami oraz testuje, jak model‑halo mógłby wpływać na percepcję marki BMW na rynkach globalnych.
Projekt i pakowanie — co pokazują rendery
Wizja Tedoradze odsuwając BMW od proporcji grand tourera prowadzi markę ku zwężonej sylwetce o mniejszych rozmiarach: komora silnika umieszczona centralnie, krótkie zwisy, agresywne rozwiązania aerodynamiczne i kokpit wyraźnie skoncentrowany na kierowcy. Kompozycja czytana jest jako samochód w charakterze „M” — muskularne nadkola, duże wloty powietrza i agresywna postawa — ale w mniejszym, bardziej zwinym wydaniu niż M8. Takie podejście sygnalizuje, że projekt zakłada priorytet na dynamikę nad komfort długodystansowy, stawiając na precyzję prowadzenia, niską masę i efektywną aerodynamikę.
W szczegółach koncept podkreśla kilka kluczowych elementów projektowych i pakowania, które przyciągają uwagę zarówno designerów, jak i inżynierów:
- Układ dwóch miejsc z centralnie umieszczonym silnikiem, skoncentrowany na równomiernym rozkładzie masy i niskim środku ciężkości.
- Sylwetka nisko osadzona z szerokim rozstawem kół dla poprawy stabilności przy dużych prędkościach oraz lepszej trakcji w zakrętach.
- Wyraźne elementy aerodynamiczne, w tym duże wloty, profile kierujące przepływ powietrza i wyraźnie zarysowany tylny dyfuzor, wspomagające docisk i chłodzenie podzespołów napędowych.
- Kompaktowe gabaryty zaprojektowane z myślą o zwinności i dynamicznej sterowności, a nie o komforcie wielogodzinnej jazdy turystycznej.
Wizualizacje sugerują także wysokie standardy wykończenia i zastosowanie nowoczesnych materiałów: panele z włókna węglowego, komponenty z aluminium i stopy lekkie w podwoziu. Wnętrze, choć nie jest szczegółowo przedstawione w renderach, wydaje się ukierunkowane na ergonomię i minimalizm, z układem przyrządów skoncentrowanym wokół kierowcy i możliwą integracją systemów wspomagania oraz trybów jazdy dedykowanych torowi.
Perspektywy osiągów i potencjalni rywale
Gdyby BMW zdecydowało się wprowadzić M9 do produkcji, naturalnym celem byłyby auta z segmentu mid‑engine: Ferrari 296, McLaren 750S, niektóre bardzo limitowane modele Lamborghini (np. koncepcyjny Temerario z 907 KM) oraz nawet Corvette ZR1. W takim towarzystwie M9 musiałby oferować przyspieszenie i prędkość adekwatne do supersamochodów, niezwykle precyzyjne prowadzenie oraz zaawansowane rozwiązania inżynieryjne minimalizujące masę bez utraty sztywności.
W praktyce oznaczałoby to rozważenie kilku konfiguracji napędowych i technologicznych oraz kompromisów inżynierskich:
- Utrzymanie masy własnej możliwie jak najniżej przez szerokie zastosowanie materiałów kompozytowych i lekkich stopów.
- Moc w zakresie 650–900 KM dla wariantów topowych, co pozwoliłoby na osiągi porównywalne z obecnymi supersamochodami.
- Monokok z włókna węglowego lub zaawansowana mieszana struktura karbon‑aluminium oraz aktywna aerodynamika dla optymalnego balansu pomiędzy oporem i dociskiem.
- Zawieszenie i sztywność podwozia dostrojone z myślą o torze przez BMW M GmbH — adaptacyjne amortyzatory, układy stabilizacji i zaawansowane systemy kierowania.
Jeśli spojrzymy na możliwe rozwiązania napędowe, scenariusze obejmują zarówno tradycyjne motorowe opcje wysokich obrotów, jak i nowoczesne hybrydy o wysokiej mocy: od wysokoobrotowych V8 z turbosprężarkami zaprojektowanych do szybkiego dostarczania mocy, przez układy hybrydowe łączące silnik spalinowy z mocnymi motorami elektrycznymi przy tylnej osi, aż po unikalne, dedykowane jednostki napędowe projektowane specjalnie z myślą o optymalizacji masy i rozkładu masy. Każda z tych opcji wiąże się z kompromisem między osiągami, zasięgiem (dla hybryd), masą i kosztami rozwoju.
Pod względem inżynieryjnym atrakcyjną ścieżką byłoby zastosowanie lekkiego zespołu hybrydowego, gdzie elektryfikacja służy głównie zwiększeniu momentu obrotowego przy niskich prędkościach, poprawie reakcji i osiągów na torze, a także częściowej redukcji emisji przy poruszaniu się w strefach ograniczeń. Z drugiej strony, klienci segmentu supersamochodów nadal doceniają charakterystykę i dźwięk wolnossących, wysokoobrotowych silników — to element emocjonalny, który hybrydy musiałyby naśladować lub ciekawie zreinterpretować.
Pozycjonowanie rynkowe: samochód‑halo czy fantazja?
BMW przywróciło markę Alpina modelem B7 zamiast M7 i jednocześnie postawiło mocniej na elektryfikację, więc niskonakładowe M9 byłoby śmiałym i kosztownym ruchem. Mimo to modele‑halo przynoszą korzyści w postaci prestiżu marki i przyciągają uwagę klientów w salonach — sygnalizują techniczne ambicje i zdolności inżynieryjne, nawet gdy ich wolumen sprzedaży pozostaje niewielki. W praktyce samochód‑halo spełnia funkcję marketingową i wizerunkową: napędza zainteresowanie, generuje buzz medialny i podnosi postrzeganą wartość pozostałej gamy modeli.
Cytat: „Samochód z silnikiem umieszczonym centralnie mógłby być brakującym, emocjonalnym ogniwem między innowacyjnością i8 a inżynierią dzisiejszej Neue Klasse” — mówi jeden z obserwatorów rynku motoryzacyjnego.
Pytanie, czy chciałbyś zobaczyć BMW budujące M9, zmusza do szerszej refleksji: czy BMW powinno inwestować w niszowy supersamochód, czy raczej skupić się na elektryfikacji masowych modeli i rozwoju zrównoważonych technologii? CGI daje nam przedsmak tego, co mogłoby powstać: zwinne, agresywne BMW z silnikiem centralnym, które stawałoby do walki z Ferrari i Lamborghini zarówno stylem, jak i osiągami. Czy Monachium kiedykolwiek zatwierdzi taki projekt — pozostaje niepewne — lecz cyfrowy koncept bez wątpienia rozpalił dyskusję wśród entuzjastów, obserwatorów rynku i analityków branży.
Z praktycznego punktu widzenia, rozwój M9 wymagałby znaczących inwestycji w badania i rozwój, testy aerodynamiki, konstrukcję nadwozia i plan produkcyjny dla niskonakładowego modelu. To z kolei pociąga za sobą pytania o cenę, obsługę posprzedażową, ograniczone serie montażowe i strategię sprzedaży — czy ma to być model całkowicie limitowany, oferowany wyłącznie klientom zaproszonym, czy jednak dostępny w bardziej „osiągalnej” liczbie egzemplarzy dla zamożnych klientów na globalnym rynku? Każda decyzja w tym zakresie będzie miała wpływ na postrzeganie marki i zwrot z inwestycji.
Analizując konkurencję, BMW musiałoby zdefiniować unikalną propozycję wartości: czy M9 miałby podkreślać technologiczną innowacyjność (np. hybrydowe rozwiązania zwiększające użyteczność), czy też klasyczne, mechaniczną czystość napędu (wysokoobrotowy silnik, lekka konstrukcja). Wybór tej drogi wpłynie nie tylko na osiągi, lecz również na to, jak model zostanie przyjęty przez kolekcjonerów i krytyków motoryzacyjnych.
Na koniec warto podkreślić, że nawet jeśli M9 pozostanie tylko w sferze cyfrowych projektów i konceptów CGI, ma znaczenie jako narzędzie strategiczne: testuje granice możliwości projektowych BMW, inspiruje debatę o przyszłości samochodów sportowych i stanowi element większej narracji o tym, jak marka może łączyć tradycję z nowoczesnością. Dla fanów marki i branżowych obserwatorów to kolejny ciekawy rozdział w historii BMW — pokazujący, że aspiracje do stworzenia supersamochodu z centralnie umieszczonym silnikiem nadal żyją i ewoluują razem z trendami w technologii, aerodynamice i materiałach kompozytowych.
Źródło: autoevolution
Zostaw komentarz